CLAUDE.md

CLAUDE.md to plik markdown z trwałymi instrukcjami, które Claude czyta na POCZĄTKU każdej sesji. Zweryfikowane lokalizacje, w kolejności ładowania od najszerszej do najbardziej specyficznej: zarządzana polityka (/Library/Application Support/ClaudeCode/CLAUDE.md na macOS, /etc/claude-code/CLAUDE.md na Linux i WSL, C:\Program Files\ClaudeCode\CLAUDE.md na Windows); instrukcje użytkownika (~/.claude/CLAUDE.md); instrukcje projektu (./CLAUDE.md lub ./.claude/CLAUDE.md); instrukcje lokalne (./CLAUDE.local.md, które powinny być ignorowane przez git). Wszystkie znalezione pliki są KONKATENOWANE do kontekstu, zamiast się nawzajem nadpisywać, idąc w górę drzewa katalogów od twojego katalogu roboczego. Pliki mogą importować inne za pomocą składni @path/to/import, względnej do importującego pliku, z maksymalną głębokością czterech skoków. Jednakże, importy nie zapisują kontekstu, ponieważ zaimportowane pliki ładują się również podczas uruchamiania. Celuj poniżej 200 linii: dłuższe pliki zużywają więcej kontekstu i zmniejszają zgodność.

Klucciowy fakt mechaniczny: zawartość CLAUDE.md jest dostarczana jako wiadomość użytkownika PO promcie systemowym, a nie jako jego część. Claude czyta ją i próbuje przestrzegać, ale nie ma gwarancji ścisłego przestrzegania. Jest to kontekst, a nie wymuszona konfiguracja. Aby zablokować akcję niezależnie od decyzji Claude, użyj zamiast tego haka PreToolUse. Uruchom /init, aby wygenerować początkowy CLAUDE.md. CLAUDE.md z katalogu głównego projektu przetrwa kompresję: po /compact Claude odczytuje go ponownie z dysku i wstrzykuje ponownie. Ten mechanizm jest związany z tym, jak pliki agents-md dostarczają trwałe instrukcje dla agentów. W przeciwieństwie do ścisłego pliku konfiguracyjnego, CLAUDE.md działa bardziej jak zestaw wytycznych w ramach context-window, wpływając na zachowanie, ale nie wymuszając go sztywno. Traktuj to jako formę auto-memory, która utrzymuje się między sesjami.